لاصه ی کلیدی:
· ارزیابی زودهنگام عوامل خطر قلبی عروقی می تواند از بروز حملات قلبی زودرس در بزرگسالان جوان جلوگیری کند.
· محاسبه گر سن خطرPREVENT ، می تواند به مکالمه ی بین پزشک و بیمار در مورد انجام مداخلات پیشگیرانه کمک کند.
۱۴اوت ۲۰۲۵- با افزایش شیوع چاقی، دیابت و حملات قلبی زودرس، ارزیابی زودهنگام خطر قلبیعروقی می تواند برای بزرگسالان جوانی که ممکن است از خطر خود آگاه نباشند، تأثیرگذار باشد. در کنگره ی انجمن آمریکایی قلب و عروق پیشگیرانه، خانم دکتر سادیا خان درباره ی اهمیت ارزیابی زودهنگام خطر در میان بزرگسالان جوان و نحوه ی ارتباط مؤثر پس از تعیین خطر صحبت کرد.
دکتر خان، استاد اپیدمیولوژی قلبی عروقی و مدیر مرکز علوم جمعیت و سالمندی در دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورثوسترن، گفت: هنوز هم شوکه کننده است که بزرگسالان جوان دچار حمله قلبی می شوند. سؤال اینجاست: آیا این اتفاق ناگهانی رخ می دهد؟
بر اساس سخنرانی دکتر خان، بار بیماری های قلبی عروقی در میان مردان و زنان جوان در حال افزایش است، به ویژه با افزایش چشمگیر بستری شدن ها به دلیل سکته قلبی حاد در دهه های سوم و چهارم زندگی. او گفت: «آنچه به ویژه قابل توجه است، افزایش نسبت زنان است، به ویژه زنانی که در سنین باروری هستند و ممکن است ارزیابی مناسبی از خطر قلبی عروقی دریافت نکنند».
این افزایش در سکته های قلبی زودرس با افزایش شیوع چاقی و دیابت در میان بزرگسالان آمریکایی ۲۰تا ۴۴ساله هم زمان شده است. بین سال های ۲۰۰۹تا ۲۰۲۰، شیوع چاقی از حدود ۳۳ درصدبه ۴۳ درصدو شیوع دیابت از ۳ درصدبه بیش از ۴ درصدافزایش یافته است.
دکتر خان گفت: «همه ی این عوامل با هم، موجی از خطرات قلبی-کلیوی-متابولیک(CKM) را در بزرگسالان جوان ایجاد کرده اند. این موضوع ما را به سمت نیاز به یک الگوی جدید ارزیابی CKM سوق می دهد که این عوامل را در نظر بگیرد».
او سه حوزه ی کلیدی را برای این تحول معرفی کرد:
1. نیاز به نمونه های متنوع و معاصر که نماینده ی جمعیت هدف پیشگیری اولیه از بیماری های قلبیعروقی باشند.
2. نیاز به پیش بینی کننده ها و نتایج مرتبط با سندرم CKM.
3. آغاز ارزیابی زودهنگام CKM و پیگیری های طولانی مدت.
دکتر خان افزود: «این فقط درباره ی ۱۰سال آینده نیست، بلکه درباره ی کل عمر است. اما همه ی این ها به مدل هایی دقیق و مرتبط با بیماران امروزی نیاز دارد، و همین موضوع انگیزه ی توسعه ی معادلاتPREVENT بود».
طبق گزارشات، معادلات PREVENT از داده های واقعی بیش از ۶میلیون بزرگسال استخراج شده اند و خطر نارسایی قلبی، سکته قلبی و مغزی را شامل می شوند. این مدل ها نژاد را حذف کرده اند، عوامل خطر سنتی قلبیعروقی و عملکرد کلیه را در نظر گرفته اند و عوامل اجتماعی، قند خون و عملکرد کلیه را نیز در صورت دسترسی بالینی لحاظ کرده اند.
دکتر خان، گفت: «با توجه به تحول سلامت قلبی-کلیوی-متابولیک و افزایش بار بیماری های قلبی عروقی، به ویژه در جوانان، همان الگو را در مدل های خطر مشاهده می کنیم؛ از مدل فریمینگهام تا معادلات گروهی و اکنون PREVENT».
او افزود: معادلاتPREVENT می توانند به بهبود ارتباط خطر کمک کنند و درک بیماران از عوامل خطر خود را افزایش دهند، حتی در سنین نسبتاً پایین. تقریباً ۱۲میلیون بزرگسال بین ۳۰تا ۵۹سال دارای خطر ۳۰ساله ی بالا هستند، حتی اگر خطر ۱۰ساله ی آن ها پایین باشد. انتقال این نوع اطلاعات به بیماران واقعا دشوار است، برای مثال اگر در حال حاضر سالم بنظر برسند، توضیح این که به دلیل خطر ۳۰ساله باید سبک زندگی خود را عوض کنند یا داروهایی مصرف کنند، دشوار است.
یکی از روش های انتقال خطر قلبی عروقی، استفاده از معادله ی سن خطرPREVENT یا «سن خطر» است که تفاوت بین «سن قلب» و سن واقعی فرد را نشان می دهد. این مفهوم با استفاده از داده های نظرسنجی ملی سلامت و تغذیه (NHANES) بین سال های ۲۰۱۱تا مارس ۲۰۲۰از ۱۴۱۴۰بزرگسال غیر باردار ۳۰تا ۷۹ساله بدون بیماری قلبی توسعه یافته است.
بر اساس گزارشات، وجود عوامل خطر قلبی عروقی در یک فرد ممکن است باعث «پیر شدن» قلب سریع تر از سن واقعی فرد شوند، به ویژه در میان افراد سیاه پوست یا لاتین تبار، کسانی با تحصیلات پایین یا درآمد کمی دارند. بسیاری از این افراد اختلافی ۱۰ساله بین سن قلب و سن واقعی خود داشتند.
دکتر خان گفت: « شاید اگر نشان دهیم که سن قلب یک بزرگسال جوان بیشتر از سن واقعی او است، راه بهتری برای به تصویر کشیدن خطری پیدا کنیم که او را تهدید می کند. با این حال، مدل های ارزیابی خطر، نقطه ی آغازین در بررسی وضعیت سلامت افراد محسوب می شوند. این مدل ها کامل نیستند و قادر به در نظر گرفتن تمامی عواملی که ممکن است در تعیین میزان خطر برای هر فرد نقش داشته باشند، نمی باشند. برای پیشبرد مؤثر اقدامات درمانی، استفاده از آستانه های مبتنی بر دستورالعمل های بالینی ضروری است».
دکتر خان اظهار داشت: «ارزیابی خطر فراتر از پیش بینی آن است. ما به ارتباط مؤثر و قابل فهم در زمینه ی انتقال اطلاعات مربوط به خطر نیاز داریم، و همچنین باید از داده های بالینی و نشانگرهای زیستی (بیومارکرها) بهره مند شویم. به عبارت دیگر، تصمیم گیری بالینی مستلزم ترکیبی از پیش بینی دقیق، ارتباط شفاف با بیمار، و استفاده از اطلاعات تخصصی و آزمایشگاهی است».
منبع:
https://www.healio.com/news/cardiology/20250814/shocking-to-think-about-preventing-premature-cv-events-in-young-adults